 |
 |
|
| |
de Onderduikers (WE-300 Zorg)
|
21 Februari 2010 | 20:29:49
Geïrriteerd klakte hij met zijn tong. Hoe haalden ze het in hun hoofd om zo opzichtig te werk te gaan. Als er nu een mof naar binnen zou kijken, hadden ze een probleem. In deze dagen had niemand zes broden. Geen mens had bonnen voor zoveel brood. Mensen met zoveel voedsel hadden meer monden te voeden dan er in de papieren van de Duitsers vermeld stonden. En nu hadden die idioten zes broden hier open en bloot op het aanrecht gelegd. Als de moffen het zagen betekende dat het einde. Niet alleen voor hem en zijn vrouw, ook voor de hele familie Levi die zich op zolder achter de knieschotten en in de gang achterin de garderobekast verborgen hield. Het was al moeilijk genoeg om geen argwaan te trekken zonder dat er zes broden op het aanrecht lagen. Het echtpaar Levi had namelijk behalve drie (overigens voorbeeldige) kinderen een oude oma meegenomen. Oma Levi was behoorlijk in de war en verliet te pas en te onpas en op de meest ongelegen momenten haar schuilplaats.
Hoofdschuddend nam hij onder iedere arm drie broden en verborg ze onder het bed. Toen hij terug naar de keuken liep, kwam hij mevrouw Levi tegen die verdwaasd door de gang doolde. Op klaarlichte dag. Als de broden hen niet de kop zouden kosten, dan zorgde die arme mevrouw Levi er wel voor. Met pijn in zijn hart sloot hij het tegenstribbeldende mensje op in de garderobekast. “Achter de jassen blijven.” Siste hij haar nog net toe voor hij de deur sloot.
Terug in de keuken stond daar ineens een vreemde vrouw in een witte jas. “Hebt u de broden, meneer de Jong?” vroeg ze hem vriendelijk. “En hebt u mevrouw Polak gezien? U hebt haar toch hopelijk niet weer in uw kledingkast opgesloten?”
|
Een man met een missie (W.O.W. Ontregeling)
|
02 Februari 2010 | 16:44:35
Het was het mooiste en meest dankbare wat je met je leven kon doen, had zijn vader hem altijd voorgehouden. Er was geen dankbaarder roeping dan deze. Vader had hem laten zien hoe hij velen gelukkig zou maken, hoe hij de wereld een beetje beter zou maken. En bij de gedachte daaraan groeide hij van trots. Maanden had hij zich voorbereid. Zowel lichamelijk als geestelijk was hij in topconditie. Het was natuurlijk niet niks. Het was een zware taak die hij op zijn schouders nam. Hij zou zijn hoofd koel moeten houden. Hij zou kalm moeten blijven als iedereen om hem heen in paniek raakte. Toen hij op het vliegveld afscheid had genomen, hadden ze hem met de hele familie uitgezwaaid. In de ogen van zijn broertjes had hij bewondering en ontzag gezien. In de ogen van zijn vader straalde trots. En in de ogen van zijn moeder zag hij tranen. Hij kuste ze weg. Bezwoer haar dat ze trots op hem zou zijn. Hij was toch voorbereid? Hij wist wat hij deed. Na de douane draaide hij zich nog één keer om en zwaaide. En bij het zien van zijn terugzwaaiende familie kreeg hij een brok in zijn keel. Hij wist hoezeer zijn moeder hem zou missen. Zijn vader ook, trouwens. Al liet die het natuurlijk nooit blijken. Nog een paar minuten. Dan zou het zover zijn. Nog even en de wereld zou het weten. Net als op 11 september zouden ze zorgen voor een ontregeling van het dagelijks leven van al die ongelovigen. Hij haalde diep adem en liep door het gangpad naar voren.
Uitweg (W.O.W. Oplossen)
|
25 Januari 2010 | 21:37:32
Ze hield het glas tegen het licht. In de draaikolk die door het roeren ontstaan was, draaiden de laatste restjes van de volle lepel poeder die ze in het glas had opgelost. Tevreden zette ze het glas op het nachtkastje. In de loop van de nacht zou hij het hele glas leegdrinken. En morgenochtend zou de klus geklaard zijn. Nog even controleerde ze of er geen sporen poeder in het glas waren achtergebleven en toen ging ze verder met het opmaken van het bed. Op een vreemde manier voelde ze zich nu al bevrijd. Nog één avond moest ze zijn stomme gezeur aanhoren. Nog één avond zou hij haar verbaal de grond in trappen, alvorens haar met zijn vuisten te lijf te gaan. Opgetogen liep ze de trap af om in de keuken de aardappelen te gaan schillen. “Mam, ik ga boven spelen.” riep Hanke vanuit de hal. “Is goed, schat!” riep ze terug zonder te horen wat ze zei.
Afscheidsconcert (WE-300 Vervallen)
|
24 Januari 2010 | 22:41:51
Doodzenuwachtig was ze. Al weken had ze naar deze dag toegeleefd. Al dagen telde ze de nachten af. De afgelopen nacht had ze zelfs nauwelijks geslapen. En Sophie was zo mogelijk nóg nerveuzer dan zij. Met vlinders in hun buik waren ze ’s middags op haar studentenkamer samengekomen. Zorgvuldig hadden ze voor de spiegel hun outfit samengesteld. Een shirt van de tour van twee jaar geleden, een sjaaltje van het concert van vijf jaar geleden.
Het zou de laatste keer worden. Het laatste concert. De laatste tour, de afscheidstour. Wat hierna zou komen wist ze niet. Hoe ze verder zou moeten zonder nieuwe nummers van hen, daar moest ze nu nog niet aan denken. In Sophies oude autootje hadden ze de laatste cd grijsgedraaid. Uit volle borst hadden ze meegezongen met ieder nummer. Tranen hadden over hun wangen gestroomd bij dat ene, herkenbare nummer. En vanavond zouden ze weer huilen. Dramatisch was het. Eeuwig zonde dat juist zíj er geen zin meer in hadden. Enfin, vanavond gingen ze eerst genieten. Volop genieten.
Vooraan kwam de rij waarin ze stonden in beweging. Ze stootte Sophie grijnzend aan en hees haar tas vast over haar schouder. Niet dat ze al naar binnen konden, maar zo dééd ze tenminste iets. Ze had de neiging om heel puberaal op en neer te gaan staan springen en als ze het goed inschatte, voelde Sophie diezelfde drang. De rij kwam schuifelend in beweging. Ze haalde diep adem. Vijfentwintig lange minuten duurde het voordat ze aan de hekken toe waren en hun kaartje aan de man achter dat hek konden geven. “Dames, lopen jullie even mee?” vroeg de vrouw achter hem aan wie hij de kaartjes had doorgegeven. “Het spijt me ontzettend,” begon ze toen ze apart stonden, “maar deze kaartjes zijn van het concert van gisteravond.”
Werkende klasse (honderd en één)
|
13 Januari 2010 | 09:57:54
Geïrriteerd sloot hij de voordeur. Met grote stappen liep hij over de geschoven oprit. Vanachter de heg hoorde hij buurman met zijn kinderen plezier maken. Sneeuw vloog over de heg op zijn schone oprit. Een lachend rood gezicht keek hem aan. “Zo buurman, geen sneeuwvrij vandaag?” Hij gromde een soort van groet en stapte in. De werkende klasse van tegenwoordig wist niet meer wat werken was. Die speelden liever. Nee, dan zij. Zij hadden na de oorlog het land weer opgebouwd. Niet door te spelen, maar door hard te werken. Vanachter het raam keek zijn kleinzoon hem verlangend na.
Illusie (W.O.W Illusie)
|
03 December 2009 | 21:59:33
“Voor de volgende act heb ik een vrijwilliger nodig uit het publiek.” Ze voelde hoe Marijke naast haar opveerde en haar aanstootte. Als in een reflex sprong ze op en zwaaide enthousiast haar armen door de lucht. “Ah, de beautifull lady op rij drie.” Zei de goochelaar met zijn zangerige zuid Europese accent. Op zijn uitnodiging vloog ze bijna het podium op.
Het had haar altijd al leuk geleken. Het maakte eigenlijk niet uit of ze nu in tweeën gezaagd zou worden, of hij haar zou laten verdwijnen of haar armen en benen van plaats liet wisselen. Al sinds ze als kind op het plaatselijke dorpsfeest een goochelaar in actie had gezien, had ze ervan gedroomd. Om de geheimen te doorgronden. Te weten hoe het zat. En hoe kon je daar beter achter komen dan door mee te doen? Met een opgewonden kriebel in haar buik nam ze plaats in de kist die hij voor haar open hield. Met veel armbewegingen en mysterieuze spreuken werd het deurtje gesloten.
Vanaf dat moment ging alles in een razend tempo. Achter haar werd een luikje geopend. Twee handen trokken haar naar achteren. Naar beneden, onder het podium door naar buiten. Binnen in de tent hoorde ze de goochelaar met veel bombarie de inmiddels lege kist openen. Na enkele ogenblikken werd ze door de opening achter in de tent het middenpad op geduwd. Het publiek applaudisseerde en beduusd door de snelheid waarmee de hele act gegaan was, liep ze naar voren naar het podium.
Pas toen ze al lang weer buiten stond, merkte ze dat ze haar portemonnee en mobiele telefoon miste.
Stiefmoeder (W.O.W. Stiefmoeder)
|
23 November 2009 | 11:12:04
Ze zette de kopjes op de tafel. Herschikte ze en stapelde ze tenslotte in het midden van de tafel op. Voor de derde keer die middag liep ze naar de gang om in de spiegel naar haar eigen beeld te staren. Ze trok haar blouse recht, streek een lok haar achter haar oor en liep terug naar de keuken om de zondagse kopjes op de tafel ter verwisselen voor de theeglazen. Dat leek toch gezelliger. Dacht ze.
De oven piepte. Ze haalde de appeltaart eruit en zette hem op het aanrecht om af te koelen. Ze ruilde de theeglazen om voor de zondagse kopjes en schoof de warme appeltaart op een groot bord.
“Mens, maak je toch niet zo druk.” Sprak ze zichzelf hardop streng toe.
Op de bank liet Jurre de krant een paar centimeters zakken keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan, maar zei niets.
Het was toch onnozel om je zo druk te maken, bedacht ze zich. Maar toch wisselde ze op de tafel de vaas met bloemen en de appeltaart van plaats en verdween ze voor de vierde keer naar de gang om haar spiegelbeeld te controleren.
Toen ze voor de zoveelste keer de zondagse kopjes verruilde voor de theeglazen, hoorde ze Jurre zuchten. Hij liet de krant zakken, en klopte naast zich op de bank.
Quasi streng keek hij haar van over zijn leesbril aan. “Lieve, ze is 48. Ze zal je heus niet bijten. Bovendien ben je voor een boze stiefmoeder ook aan de oude kant.”
“En te lief!” voegde hij er snel aan toe toen ze zogenaamd beledigd de andere kant op keek.
Ochtendritueel
|
23 November 2009 | 10:32:07
Langzaam begonnen de geluiden uit de omgeving tot haar door te dringen. Doodstil lag ze op haar rug te genieten van het moment. Probeerde het echte wakker worden zo lang mogelijk te rekken. Ze wilde het voelen. Beleven. Van seconde tot seconde ervaren hoe haar lichaam overging van slapen naar wakker zijn. Toen ze het niet langer uit kon stellen, opende ze haar ogen en staarde naar het plafond. Het was een grauw plafond. Grijs. Het benauwde haar. Drukte op haar. Het gaf haar een opgesloten gevoel.
Bedachtzaam kleedde ze zich aan. Lang had ze in hetzelfde kloffie rondgelopen, maar voor vandaag had ze haar kleding met zorg uitgezocht. Met zorg kamde ze haar haren en bond ze met een elastiekje samen. Met dezelfde bedachtzaamheid en aandacht nuttigde ze haar ontbijt. Ze proefde iedere hap.
Het zou haar laatste ontbijt worden. Net zoals het de laatste keer zou zijn dat ze zich aangekleed had. Vandaag was ze voor de laatste keer wakker geworden. En al deze laatste keren wilde ze intens beleven. Ze had de laatste jaren tenslotte toch al te weinig beleefd. Laat staan intens beleefd.
Een klop op de deur deed haar opschrikken uit haar overpeinzingen. Welja, dacht ze cynisch. Verspil ik mijn laatste momenten ook nog eens met dagdromen.
Ze haalde diep adem en rechtte haar rug. Langzaam ging ze staan en keek voor de laatste maal om zich heen. Deze kamer wilde ze eigenlijk liever vergeten. Net zoals de afgelopen jaren. Gewoon schrappen. En alleen de jaren daarvoor met zich mee nemen.
De kamer stond symbool voor de laatste jaren. Het bedrukte gevoel van opgeslotenheid. De kamer had haar ontwikkeling beperkt, ingedamd.
Bij de deur werd gekucht. Een laatste zucht. Daarna liep ze naar de cipier die op haar stond te wachten. Hij zou haar meenemen naar… Ja, waar naartoe eigenlijk. In ieder geval naar mensen die vonden dat zij het niet verdiende om nog langer te leven. Mensen die bereid waren om daarom haar leven eigenhandig te beëindigen.
Ze haalde adem. Intens. Ook deze laatste wandeling wilde ze ten volle beleven.
Het huis achter de deur (W.O.W. Voordeur)
|
26 September 2007 | 20:20:25
Het was nog de oude deur. Op de hoeken bladderde de verf en kwam het kale hout te voorschijn. Het gehaakte gordijntje aan de binnenkant bewoog op een tochtvlaag. Of stond er iemand achter? Ze drukte haar neus tegen het glas en probeerde door de kleine gaatjes in het vergeelde gordijn te kijken. Ze zag niets. Achter het gordijn was alles donker. Zwart, en hoewel het midden op de dag was, rilde ze. Op de deur hing een ouderwetse, ietwat roestige deurklopper. Een bel ontbrak. Zou ze aankloppen? Ze streelde met haar vingers over de roestige ring. Het enige wat ze hoefde te doen was het ding optillen en met een flinke knal tegen de roestige knop erachter slaan. In het huis was het doodstil, een krachtige klop zou duidelijk te horen zijn. Daarna zou ze gestommel horen en zou de deur geopend worden. Dan zou ze moeten vertellen wie ze was, en waarvoor ze gekomen was. Ze trok haar hand terug van de deurklopper zonder geluid te maken. Haar vingers gleden over de verweerde verf. De deur voelde warm aan in de felle middagzon. Weer beroerde een vlaag tocht het gordijntje aan de binnenkant van de deur. Ze hoefde eigenlijk ook helemaal niet naar binnen te kijken. Ze kon zich de gang nog duidelijk voor de geest halen. De houten vloer, de gestuukte muren, het vuile plafond. Wilde ze eigenlijk wel naar binnen, zo’n prettige jeugd had ze hier tenslotte niet gehad. Wilde ze wel weten door wie het huis achter de deur bewoond werd? Stel dat haar ouders nog altijd hier woonden. Resoluut draaide ze zich om en liep met rechte rug het tuinpad weer af.
Alleen in groep 7 (W.O.W. zorgen voor)
|
16 September 2007 | 20:42:00
Tijdens het water geven van de planten, gluurde ze voorzichtig over het plein. Op het bankje onder de kastanjeboom zaten nog drie kinderen uit groep zes. Bij het fietsenhok zag ze nog een paar kinderen uit haar eigen groep staan. Van groep acht zag ze niemand meer. Opgelucht maakte ze de vrijwillige klusjes af, groette de juf en trok haar fiets uit de stalling. Het was tien voor vier. Het deerde haar niet. Er wachtte thuis toch niemand op haar. Moeder had, zoals bijna iedere dag, een vergadering en papa was zelden voor zevenen thuis.
Op haar gemak fietste ze de hoek om. Haar adem stokte in haar keel. Daar stonden ze. Mark, Alfred, Simon en de rest van groep 8. Alfred stapte voor haar fiets en greep het stuur met beide handen vast, waardoor de fiets met zo’n schok stil stond, dat ze van het zadel gleed en tegen het stuur knalde. Alfred grinnikte en duwde haar fiets een eindje achteruit, waardoor ze voor de tweede keer bijna haar evenwicht verloor. Haar blik schoot van Alfred naar het groepje achtste groepers die op de stoep stonden te lachen. Plotseling toverde Simon van achter zijn rug een kartonnen doos te voorschijn. Uit de doos klonk angstig gepiep en gekras van nageltjes. Het besef klonterde als een dikke bal in haar buik samen. “Morgen krijg je je beest terug.” grijnsde Simon. “Als je vijftig euro betaalt.” Het groepje kinderen op de stoep joelde. “Ik heb geen vijftig euro.” Stamelde ze angstig. “Je zorgt er maar voor.” Beet Alfred haar toe, waarna de hele groep joelend wegstoof.
|
|
|
|
|
